این اسناد مربوط به اجرای کشف حجاب زنان مراغه در زمان رضاخان است و همچنان که اسناد زیر مدلل می دارند مردم به شدت در مقابل آن مقاومت کرده و سرانجام با اجبار و زور بخشی از مردم را وادار به انجام این کار کردند.

سند اول:

شماره: 118

از: رضائیه                                  دفتر مخصوص شاهنشاهی

از مراغه گزارش می دهند کشف حجاب به هیچ وجه در آن شهر عملی نشده است بنده هم که آنجا رفتم همین طور دیده شد تغییر شهربانی آنجا را فرمانداری مراغه برای پیشرفت حجاب لازم دانسته است.

                                                                                  مستوفی

سند دوم:

شماره: 315                                                    تاریخ: 16/2/1317

                                                ریاست اداره کل شهربانی

از قرار گزارش استاندار 4 کشف حجاب در مراغه عملی نشده و این عدم پیشرفت را بر اثر بی کفایتی و یا عدم توجه رئیس شهربانی آنجا می داند و تقاضای تغییر او را نموده است.

حسب الامر مطاع مبارک اعلیحضرت همایون شاهنشاهی ابلاغ می نماید اگر این طور است که اظهار شده رئیس شهربانی مزبور را تغییر بدهید نتیجه اقدامات را هم گزارش بدهید که به عرض پیشگاه مبارک برسد.

سند سوم:

شماره: 511

                                             ریاست دفتر مخصوص شاهنشاهی

عطف به ابلاغیه مطاع مبارک 315 _ 6/2/17 راجع به گزارش استاندار 4 در موضوع عملی نشدن کشف حجاب در مراغه که اوامر مطاع مبارک اعلیحضرت همایونی شاهنشاهی شرف صدور یافته است هرگاه رئیس شهربانی آنجا غفلت کرده است تغییر داده شود به عرض می رساند. یاور حسام وزیری پایه ور شهربانی تبریز برای بازجویی به مراغه اعزام طبق گزارش شهربانی تبریز به طوری که بازجویی شده رئیس شهربانی مراغه در مورد کشف حجاب غفلتی نکرده زنهایی که در معابر دیده می شوند بی حجاب هستند ولی عده ای از بانوان از منزل خارج نمی شوند. متمنی است مراتب را از شرف عرض پیشگاه مبارک اعلیحضرت همایون شاهنشاهی گذرانده اوامر مطاع مبارک را ابلاغ فرمایند.

رئیس اداره کل شهربانی

[پی نوشت رضاخان:] تا وقتی که در خانه هستند نباید متعرض  شد. هر وقت از خانه خارج شدند و خواستند با حجاب حرکت نمایند مطابق مقررات باید ممانعت شود.

                                                                        15/4/17 [1317]

اینکه رزم آرا افسری نخبه، تحصیلکرده، ماهر، عملگرا و نیرومند بود در این شکی نیست، اما در عین حال بسیار جاه طلب، بی رحم و مستبد بود. در اندیشه او از آزادی و دموکراسی هیچ نشانی نبود. او «نماینده استبداد ریشه دار ایرانی بود» که اگر ترور نمی شد بدون شک به یک دیکتاتور شبه مدرنیست، شبیه رضاخان مبدل می شد.

در چشم انداز تاریخ ایران که استبداد داخلی و متجاوزین بیگانه دو بلای همیشگی دموکراسی ایران بوده، ما کسانی را بزرگ تلقی می کنیم که در سراسر عمر دشمنی آشتی ناپذیر آن دو بلیه بوده باشند، پس در این صورت رزم آرا بزرگ نبود.